ADIM ADIM

Bir adım attı. Bastonuna dayandı. Öteki adımını sürüyerek diğerinin yanına getirdi. Biraz soluklandı. Bahçe kapısından evime yüz elli metre var. Gelinceye kadar yemekler hazır olur.

Çamların arasından küçük, esmer bir kız koşarak yanına gitti. Elindeki ekmek poşetini kapıp, getirdi. Köşesinden kopardım. Sıcacık.

Yine koşuyor. Bu sefer diğer poşeti getirdi. Baktım, sahaflardan alınmış Osmanlıca kitaplar. Kokladım. Yüzyılların nefesi evimi sardı. Nasıl olsa bir haftada bitirir. Ben de okurum diye sakladım.

Biraz daha ilerlemiş. Küçük kız yine koşuyor. Bu sefer bastonunu kaptı. Aldım, kapının arkasına dayadım. İlerde kullanırım diye.  Şimdi de omuzlarına tırmanıyor. Traş olmuş. Saçları siyah. Omuzlar dik. Hızla geliyorlar. Neşeli neşeli bir şeyler mırıldanıyorlar. Şarkı mı? Dinledim. Salavat getiriyorlar.

Baş köşeme buyur edip, mutfağa gittim. Bir tepsiye sıcak çorba, taze ekmek, dilimlenmiş birkaç meyve koyup getirdim. Buyur babacım diyecektim. Başı yana düşmüş. Uyandırmaya kıyamadım. Yastık dayadım başına. Dizlerine battaniye sardım. Sessizce kapıyı örtüp, çıktım. Küçük kız yanına kıvrıldı. Uyanınca masal anlatır diye.

Posted in Genel, Zeynep. Tags: . Bookmark the permalink.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>